Παπαδάκη Αλκυόνη

Αμάν… αμάν!

15,50
Ήταν η μικρή αράχνη που στήριζε μια μεταξωτή κλωστή σ’ ένα φύλλο του γιασεμιού κι ύστερα κρεμόταν πάνω της και

Μια ατέλειωτη φυγή

15,50
Πάντα ήθελα να φεύγω.Να πετάει η ψυχή μου σαν τα πουλιά.Να νιώθω τη γλύκα μιας ατέλειωτης φυγής.Όχι να φεύγω γι’

Μια παράγκα για τ’όνειρο

15,50
Καμιά φορά στο ζόρι ακόμα και η αυταπάτη μπορεί να χρησιμέψει σαν πρόχειρο σωσίβιο…Η δεκαοχτάχρονη Τούλα ξεκινά από ένα χωριό

Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή

15,21
Τα βιβλία της Αλκυόνης Παπαδάκη έχουν όλες τις αρετές της αληθινής τέχνης του λόγου και μαζί αποπνέουν την ευαισθησία της

Σ΄ένα γύρισμα της ζωής

13,93
Σε κάποιο χωριό της Κρήτης γεννιέται ο Νικηφόρος Χερουβείμ, καρπός ενός βιασμού και “υιοθετημένο” τέκνο ενός βεβιασμένου γάμου. Είναι ένα

Στην άκρη του βράχου

16,60
Εκεί στην άκρη του βράχου… στην κόψη του γκρεμού… οι πέτρες γυαλίζουνε τις νύχτες σαν κοφτερά μαχαίρια. Οι πιο πολλοί

Στον ίσκιο των πουλιών

18,26
Είναι κάτι νύχτες, που τ` αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά.Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου.Είναι κάτι νύχτες, που όλα

Τι σου είναι η αγάπη τελικά…

18,41
Η ζωή παίζει πολλά παιχνίδια και επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις. Η αγάπη, ακέραιη και ανυπότακτη, δε χάνεται, δε γονατίζει ούτε εγκαταλείπει

Το κόκκινο σπίτι

13,30
Το χαμπέρι έφτασε και στο χωριό της πλαγιάς. Έφτασε σαν το κακό πουλί. Κι εσκέπασε σφιχτά με τις φτερούγες του