Σύλβια

Όταν καταλήξεις στα εντόσθια της κόλασης και γεύεσαι τα όξινα υγρά της, ξέρεις πια ότι είναι πολύ αργά για οποιουσδήποτε ηρωισμούς. Αν υπάρχει λύση σε κάτι τέτοιο, τότε αυτή είναι μία: να βρεις το δρόμο προς την έξοδο. Αν φυσικά υπάρχει…

 Ένας κυνικός εκτελεστής, μιας Οργάνωσης πανίσχυρων ατόμων που κινεί τα νήματα του κόσμου όλου,  παλεύει να θυμηθεί το παρελθόν, που έχει σβηστεί από τη μνήμη του και έχει περάσει για πάντα στη σφαίρα της Λήθης. Ανοίγοντας δρόμο στις αναμνήσεις με τσιγάρα, αλκοόλ και σφαίρες, πιστός πάντα στο ραντεβού του με την καθυστέρηση, καυστικός και είρωνας, αντιμέτωπος με την Κόλαση που για τον καθένα έχει ξεχωριστό όνομα. Σύλβια, το δικό της, Ντόμινικ το δικό του, αγκαλιά με το πτώμα του κόσμου που σέρνεται στον πάτο, ίσως όχι και τόσο μακριά από τον αληθινό κόσμο. Τι είναι πραγματικό άλλωστε σε έναν κόσμο που πεθαίνει μέσα σε μια ήδη θαμμένη ζωή;

Κάθε αποστολή, κάθε τερματισμός, μια σφαίρα που ξηλώνει σκιές και ταυτόχρονα δημιουργεί σκοτάδια πηχτά. Εκεί έξω, οι ρόλοι έχουν μοιραστεί. Κι ο καθένας ξέρει το δικό του και τον έχει αποδεχτεί.

Χαμένος σε εσωτερικούς μονολόγους, μπερδεμένος ανάμεσα σε όνειρα και εφιάλτες, ταξιδεύει πάνω στο λεπτό νήμα μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, στο τέρμα της αντιφατικής ύπαρξης του σύγχρονου ανθρώπου. Πληγωμένος σέρνει τα κουρέλια του σε μια αναζήτηση της αλήθειας, μιας προσωπικής αλήθειας που  αφορά όλους. Οι απαντήσεις ίσως να κρύβονται κάπου εκεί μέσα, ξέρεις πού, εκεί που φοβάσαι να σκαλίσεις…